Yapma

Küçükken adımı 'yapma' sanardım.Sonra farkına vardığımda zaten ben benliğimden çok şey kaybetmiştim zaten. Zaman içinde kendimi ararken büyümüştüm bir anda,belkide öyle sanmıştım.Kaybettiğim her vakit bir çok şey kazandımığı farkettim,yanılmıştım,tek şey haricinde daha iyi görüyordum sen senin dostunsun.Tanrı sana bahşettiği her şeyi aslında küçük şakalar halinde birer zaman haline getirmişti. Zaman geçiyordu ama ben hala gerideydim hala 'yapmaydım'.Ne zaman gerçekten benim ben olduğuma inanıcağım anı bekledim,ama ben yoktum sende yoktun.Seni oynatan tek şey tanrının o büyük parmağıydı. ordan alıp oraya sürüklüyordu seni bizi hepimizi.Kimileri çok yukarıda kimileri çok aşşağıda.Derin bir nefes aldım bulutlara doru,sonra nefes karıştı havaya en sonuncusu acı olan toprağa.Toprakta buldum kendimi artık ben 'yapma' değildim orda.Belki hayatta benliğimin farkına varamadım ama ben karıştıktan sonra toprağa siz benim bende sizin farkınıza varmıştım.Artık çok mu geç yoksa doğru olan bu mu ?

Oğulcan Çakır.