Duvarlar ve ayna

Avuçlarının arasında bir çift özlem besliyordu

Her zaman olduğu gibi sıcacık bir özlem

Şehirdeki insanlar ona gülüyordu

Onun yaptığı kaderi ile şevişmekti

Yıktığı duvarları yeniden kuruyordu

Avuçları nasırlanmıştı

Ama hala sevişiyordu

Yıktığı duvarlarda,beni kaybetti

Kediler ve köpekler bile gülüyordu

Kalbinde ateş yanmıyordu

Gözleri sönük sönük o hala sevişiyordu

Her sabah kalktığında kurtuğu düş yeniden başlıyordu

Bir duvar yıkıp bir can alıyordu

Bir duvar kurup hayalleri tazeliyordu

Tanrı onu yanına alacak diye bekliyordu

En sessiz yerde ucube bir köşede

Bir kez olsun düşün yoksa bende söneceğim

Gözlerimi gör gerçekten öleceğim

Ellerimi tut yoksa düşeceğim

Belkide sürekli sevişeceğim dercesine

Bekliyordu

Ben ise onu izliyordum hayat denen koca ekranda

Bir gün aynı duvarda karşılaştığımızda

Gözlerim sönük kalbim siyah baka kaldım

Aynanın karşısında...

Oğulcan Çakır